IN of UIT schrijven op nieuwsbrief

De auteur

De auteur

De auteur Wim Chielens (1960, Reningelst) is een bezige bij. Hij was als journalist-producer jarenlang verbonden aan VRT radio 2. Hij gaf les ‘Journalistiek’ aan de Hogeschool van West-Vlaanderen tot hij in 2006 de overstap maakte naar de Kunstacademie van Poperinge waar hij tot vandaag algemeen directeur is. Hij schreef heel wat theaterteksten die zeer regelmatig gespeeld worden. ‘Beachparty’,’ Zullen we Tsjechov spelen’ (Frans Cools Creatieprijs, 1988), ‘Waar de wilde rozen groeien’, behoren tot zijn meest gespeelde werken. Hij schreef ook fictie en non-fictie waarbij zijn interesse voor Den Grooten Oorlog duidelijk herkenbaar was. ‘Nooit meer terug naar Tipperary’ en ‘Aankomst maken’ zijn twee van zijn bekendste boeken. Hij is dan ook geboren in de Frontstreek en als kind was hij, samen met zijn broer Piet, vaak te vinden op de vroegere slagvelden. Ook als acteur-verteller is het oorlogsverhaal nooit ver weg: ‘Modder en Brandewijn’, ‘We leren het nooit’, ‘Kinderen & Oorlog’ zijn vertelprogramma’s die hij brengt met  Trui Chielens. Wim Chielens is ook bekend in het Heuvelland door de verschillende theaterwandelingen die hij creëerde en de samenwerking met Muziekcentrum Folk Dranouter. Ook zijn zoon Kobe Chielens is een aanstormend talent in het Vlaamse theaterlandschap. Het stuk ‘Minor Swing’ werd in Wims regie voor het eerst op de planken gezet in maart 2017 te Reningelst ( ‘De Vlaamsche Vrienden’).

Produktie 2019: MINOR SWING

De Auteur: Wim Chielens

De regisseur: Jan Charles

Dit jaar wekken we voor u Minor Swing tot leven. Wij willen u doen geloven dat het telkens weer verkeerd afloopt als we ons laten leiden door vooroordelen en angst. En dat  een dorp de wereld is en de wereld een dorp.

Rottegem, 1969. De jaarlijkse kermis schudt het anders zo vredige Vlaamse dorp flink wakker. Er wordt gefeest, gegeten, gedronken vooral, gelachen, gezongen, gebrald, gedanst, gedroomd, gekoerst en geschoten. Disco Venus  hits de gemoederen en gedachten nog meer op. I Can’t get no satisfaction,Je t’ aime… moi non plus…

Nog geen #metoo. Nog geen vluchtelingen. Wel een knappe zigeunerin, meegekomen met de foorkramers. Zij verhit de mannelijke lusten tot boven het kookpunt. Daar gaat miserie van komen, zegt de burgemeester.

Minor Swing is onweerstaanbaar  en onversneden verteltheater. Met  herkenbare en universele dorpelingen, met fijne en grove en bijtende humor,  met die heerlijke muziek uit de sixties en dansen op één tegel. Maar ook die ene dwingende vraag: er is zoveel veranderd de laatste vijftig jaar. Maar zijn wij veranderd.

Spelers:

Jan Charles:

Lieze Deloffer:

Sigrid Devisch:

Ann Dugardein:

Birgit Maes:

Luc Ongenae:

Christophe Snauwaert:

Dany Tavernier:

Hanne Vandenberghe:

Micheline Vandenberghe:

Kurt Vanpaemel:

Nadine Verlinden:

Jelle Willaert:

Filip Wintein:

Foto-galerij:

Produktie 2018: KLACHTEN

De Auteur: Paul Coppens

De regisseur: Bart Cardoen

Robert, chef van de afdeling klachten van een warenhuis, maar ook rokkenjager, ziet in de komst van inspecteur, en berucht wijnproever Verhulst, de ideale gelegenheid om er vanonder te muizen en zich nog maar eens op het amoureuze pad te begeven. Meteen een goede gelegenheid voor de onknappe klerk Karel om zich wat beter in te werken in de klachtendienst, waar hij nog niet zolang aan de slag is. De goede werking van de dienst wordt echter verstoord door een woeste bedrogen echtgenoot. Daisy, de secretaresse en eveneens liefje van chef Robert, is ook al niet tevreden. Als dan ook nog een dame met lingerieproblemen ten tonele verschijnt en de verloofde van Karel haar opwachting maakt, zien onze klerk en zijn chef het niet erg meer zitten

Spelers:

Christophe Snauwaert: Robert, afdelingschef

Kurt Van Paemel: Karel, klerk

Sigrid Devisch:  Daisy, secretaresse

Filip Wintein: Verhulst, inspecteur

Jelle Willaert:  Frank, man van Daisy

Melissa Vlietinck: Zulma, klant

Luc Ongenae: Gregoir, man van Zulma

Veerle Swimberghe: Adeline, klant

Nadine Verlinden: Nicole, liefje van Robert

Foto-galerij:

Woord van de regisseur

De regisseur: Jan Charles 

Mijn vader was amateurgoochelaar. André Charles. Dokter Ancha.

Als hij optrad en zijn trukendoos opende, keek ik telkens ademloos toe. En gluurde ik in het duister naar de verbaasde gezichten om me heen.

Hij stierf heel plots toen ik 13 was. Hij lag een paar dagen thuis opgebaard in de slaapkamer en ik probeerde de ultieme goocheltruc: hem weer tot leven wekken. Tot drie keer toe. Het lukte me niet. Niet omdat het niet kon, maar omdat ik er niet genoeg in geloofde.

Het kind is de vader van de man.

Ik ben amateurregisseur. Ik probeer mensen in de zaal te doen geloven dat wat ze zien echt is: dat iemand echt verdrietig is, echt een smeerlap is, echt verliefd is, echt een ander vermoordt en dat die ander echt dood is. Alleen dan benadert theater de magie van de goochelkunst.

En soms piep ik door de gordijnen en geniet van de gespannen of opgeluchte gezichten in de zaal.

Ik kan nog altijd geen doden opwekken maar wel een dode tekst, zwart op wit, de kleuren van de dood. Met de hulp van een bestuur dat de lijnen uitzet, een technische ploeg die kader en sfeer schept en van spelers die het onderste uit hun hart en buik halen. Van mensen die tot het uiterste gaan om de magie van het theater op te roepen.

 

theaterstuk 2019

Auteur: Wim Chielens

Regie : Jan Charles

Wat je moet weten over ‘Minor Swing’:

  • De titel komt van de bekendste compositie van de in België geboren gitarist Django Reinhardt. Met zijn Hot Club de France was hij zowat de uitvinder van de Gipsy Swing, waarmee de musicerende zigeunergemeenschap een plaats afdwong in de jazz.
  • In dit stuk speelt een zigeurnermeisje de hoofdrol en de vertelling is niet fraai. ‘Een triestige historie’, zegt Martha, de cafébazin.
  • We zijn 1994. Alle personages komen samen in de niet meer gebruikte parochiezaal van Rottegem. De herinneringen laaien hoog op want ook de onderzoeksrechter van toen is aanwezig. Nog eenmaal moeten ze allemaal door het verhaal gaan dat het dorp 25 jaar geleden (in 1969) in rep en roer heeft gezet. Het was de tijd van de dorpskoers en de kermis, de schieting op de staande wip, de kermisattracties. Het zou een warme nostalgische herinnering moeten zijn, maar dat is het niet. Met de foorkramers was er toendertijd ook een zigeunerfamilie meegekomen. ‘Daar zal miserie van komen’, had de burgemeester nog gezegd. En daar kwam miserie van. Want hij kende zijn dorpsgenoten beter dan hij in zijn ergste dromen had kunnen vrezen.